Bezsporne prawo do opieki: Spokój z ukrytym ryzykiem

W większości przypadków rozstań w Norwegii rodzice osiągają porozumienie polubowne (en minnelig løsning). Jest ono dokumentowane w formie Samværsavtale (Umowy o kontaktach). Chociaż jest to ścieżka najmniej stresująca dla małoletniego, kryje ona w sobie poważną lukę prawną.

1. Sporządzanie umowy

Zgodnie z § 55 Ustawy o dzieciach rodzice dysponują „swobodą umów”. Możecie zdecydować o dowolnym podziale (50/50, 60/40 itd.), który uznacie za najlepszy dla dziecka. Państwo nie musi zatwierdzać umowy prywatnej.

2. Pułapka „mocy egzekucyjnej” (Tvangskraft)

Umowa prywatna jest kontraktem, ale nie może być egzekwowana przez policję ani komornika.

  • Problem: Jeśli jedno z rodziców nagle uniemożliwi dziecku kontakt z drugim, policja nie interweniuje na podstawie prywatnego dokumentu.
  • Rozwiązanie: Aby umowa była wykonalna, należy zatwierdzić ją jako ugodę sądową (Rettsforlik) lub uzyskać pisemne potwierdzenie od Statsforvalteren, że posiada ona „moc egzekucyjną” (tvangskraft).
Spostrzeżenie Do Better Norge: Wielu rodziców preferuje „umowę uścisk dłoni”, aby unikać konfliktów. Widzieliśmy jednak niezliczone przypadki, w których przyjazne porozumienie zostało później użyte jako broń. Jeśli jedno z rodziców postanowi sabotować kontakty, drugie pozostaje bezradne przez miesiące w oczekiwaniu na termin rozprawy. Zawsze formalizujcie swoje umowy.