Pedersen i inni przeciwko Norwegii (2020)

W tej sprawie ETPC jednogłośnie stwierdził, że Norwegia naruszyła prawa zarówno rodziców, jak i dziecka („X"), zezwalając na adopcję i drastycznie ograniczając kontakt.

1. Doktryna „minimalnego kontaktu"

Norweskie sądy przyznały rodzicom prawo do kontaktu jedynie dwa razy w roku, po dwie godziny. ETPC skrytykował tę rutynową praktykę, stwierdzając, że tak skąpy kontakt uniemożliwia utrzymanie znaczącej relacji, faktycznie z góry przesądzając o wyniku sprawy na korzyść adopcji.

2. Adopcja bez uzasadnienia

Trybunał orzekł, że państwo nie podjęło próby zastosowania „mniej daleko idących środków" (jak długoterminowa opieka zastępcza z zachowaniem kontaktu), zanim przeszło do adopcji. Adopcja jest nieodwracalna i odcina dziecko od jego korzeni; wymaga więc surowszego uzasadnienia niż to, które przedstawiła Norwegia.